🌺 ટીચર કંઈ જ ન બનવું હોય તો ! ચાલે ? " 🌺

         

        ગૌરીવ્રત નિમિત્તે અમારી શાળામાં વિવિધ પ્રકારની સ્પર્ધાઓનું આયોજન કરવામાં આવે છે. કન્યા શાળા હોવાથી આ દિવસોમાં બાળકોની સંખ્યા ઓછી હોય.દર વર્ષની જેમ આ વર્ષે પણ અલગ અલગ સ્પર્ધાઓનું આયોજન કરવામાં આવ્યું હતું.

         આજે શાળામાં ગૌરીવ્રત અંતર્ગત વેશભૂષાનુ આયોજન કરવામાં આવ્યું હતું. અગાઉ દિવસે મારા વર્ગની બધી જ બાળાઓને જાણ કરી કે, આવતીકાલે વેશભૂષા કરવાની છે. બાળાઓ ખૂબ જ ખુશ ખુશ થઈ ગઈ. અંદરો અંદર વાતો કરવા લાગી. ઘોંઘાટ વધી ગયો. બધાં વાતો કરવા લાગ્યા કે હું આવુ કરીશ, આવા કપડાં પહેરીશ. મેં તેમને જરૂરી માર્ગદર્શન આપ્યું. અમુક બાળાઓને ખબર નહોતી પડતી કે શું કરવુ. જેથી મેં તેમને કહ્યું કે તમે શિક્ષક બની શકો, કસ્તુરબા, શાક વાળી, ફળો વાળી, પોલીસ અને ભિખારી પણ બની શકો છો. તમારે એવો વેશ ધારણ કરવાનો કે બધાંને જોતાં જ ખબર પડી જાય કે તમે શું બન્યા છો. બસ એટલું જ પૂરતું છે. જો કદાચ તમારે તમારી વેશભૂષાને લગતાં બે ત્રણ વાક્યો બોલવાં હોય તો બોલી શકો છો.

             સવારે બધી જ ઢીંગલીઓ સરસ તૈયાર થઈને આવી. બધી દીકરીઓ ઓળખાતી ન હતી. તેઓને હું જોતી જ રહી. જોયા કરું. કેટલી ખુશ હતી. બધી દીકરીઓ એકબીજાને પણ જોતી હતી. મને આવીને કહેવા લાગી, મેડમ હું ટીચર બની! મેડમ હું શાકવાળી બની. બધી જ દીકરીઓ મારી પાસે આવીને પોતપોતાની વેશભૂષા વિષે કહેવા લાગી.

        છેલ્લે એક દિકરી મારી પાસે આવીને બોલી, " ટીચર કંઈ જ ન બનવું હોય તો ! ચાલે ? " 

🌺એક અનોખા આચાર્યાના જન્મ દિને.🎂

🥳 જન્મ દિવસની ખૂબ ખૂબ શુભેચ્છાઓ.🌺

  વાત એક અનોખા આચાર્યની.

       જી, હા. એક આચાર્યા જે હાલ મારાં આચાર્યા મેડમ છે.જેના પહેલાં એ મારી બહેન. શ્રી કૌમુદીની જોષી; HTAT આચાર્યા, કન્યા શાળા નં. ૨૮, બાકરોલ આણંદ. મારી બહેન છે તો પહેલેથી જ ખૂબ જ સારી રીતે જાણું છું. નાનપણથી જ અભ્યાસમાં તેજસ્વી. બાળપણ ખૂબ જ મસ્તીમાં પસાર કર્યુ. ભણવા કરતાં પ્રકૃતિના ખોળે રમવું અને સાહસ ભર્યા કાર્યો કરવા ખૂબ ગમે.

      શિક્ષક હતાં ત્યારે પણ બાળકોના હ્રુદય સુઘી પહોંચી બાળકો સાથે બાળક બની રહ્યાં. બાળકોનાં જ સર્વાંગી વિકાસમાં લક્ષ. હસતાં હસતાં રમતાં રમતાં શૈક્ષણિક કાર્ય કરતાં. કદી પણ શાળા અને શાળાના બાળકો માટે સમય જોયો નથી. ૨૪ × ૭ બાળકો માટેની ૧૦૮ તૈયાર. 

    આશરે  છેલ્લાં દશેક વર્ષથી  HTAT આચાર્યા છે. પરંતું મને છેલ્લાં એક વર્ષથી તેમનો આચાર્યા તરીકેનો અનુભવ. આચાર્યા તરીકેનું શ્રી કુમુદબેનનું વ્યક્તિત્વ અનોખું છે. ક્યાંથી શરુઆત કરુ ? તે સમજાતું નથી. એક આચાર્યા તરીકે જ્યારે પ્રથમ વખત સાવરણીથી કોરોના કાળ દરમ્યાન ઓફિસ સફાઈ કરતાં જોઈને મારું હ્રુદય ભરાઈ ગયું. આવાં આચાર્ય મેં પહેલી વખત જોયા જે જાતે ઓફિસ સફાઈ કરે. શાળાનું મોટું મેદાન અને પુષ્કળ પ્રમાણમાં લીલોતરી. વારંવાર શાળામાં નકામું ઘાસ ઉપાડવું પડે. મેડમ જાતે જ હાથેથી ઉપાડે. જરુર પડે કરવત અને દાતરડું પણ લઈ લે. કોઈ જ કામ કરવામાં નાનમ કે શરમ નહીં. હંમેશા સ્ફૂર્તિ અને ચહેરા પર હાસ્ય. 

        શાળા એ તેમનાં માટે મંદિર. દરરોજ ઓફિસમાં પ્રવેશતાં નીચે નમી જમીને સ્પર્શ કરી પગે લાગી અંદર પ્રવેશે.  પગરખાં એક બાજુએ મૂકે. આ રોજનો ક્રમ. પોતાની ખુરશી પર બેસી સહી કરતાં પહેલાં બે હાથ જોડી આંખો બંધ કરી મનોમન પ્રાર્થના કરે. ઓફિસમાં નાનું મંદિર પણ છે. મેડમને જલારામ બાપા પર અખૂટ શ્રધ્ધા. જલારામ બાપાનો ફોટો તેમની ઓફિસના નાના મંદિરમાં રાખ્યો છે અને જલારામ બાપા તેમના માટે હાજરા હજુર.

        તેમનાં વ્યક્તિગત ગુણો, નેતૃત્વ, તેમનું શાળાના બાળકો અને શિક્ષકો સાથેનું કામ અને વ્યવહાર!! કેટલું શાંતિથી કામ કરે છે ! ગમે તેટલું મોટું કામ કેમ ન હોય, તેમનાં ચહેરા પર હમેશાં શાંતિ જ ભાસે. પોતે શાંતિથી કામ કરે અને શિક્ષકોને પણ શાંતિથી જ કોઈપણ પ્રકારનો ઉચાટ અને ગભરાટ વિના કામ કરવાં કહે. પોતે પણ જાણે છે કે શિક્ષકો અને બાળકો કેટલું કામ કરે છે. અત્યારે સૌના પર કામનું ભારણ ખૂબ વધ્યું છે ત્યારે એક આચાર્ય જો સમજે તો શિક્ષકોને થોડી તો શાંતિ રહે ? ઉપરથી ખૂબ જ દબાણથી કામ કરતાં શિક્ષકોને તેમનાં તરફથી કોઈ જ દબાણ કે બંધન નહીં. હંમેશા શિક્ષકો માટે જ. તેમને તેમની શાળા, શાળાના બાળકો અને શિક્ષકો માટે ખૂબ જ ભાવ. હંમેશા શિક્ષકોની જ તરફદારી. અહીં તમામ બાળકો અને શિક્ષકોને કોઈ જ પ્રકારનું બંધન નહીં. અહીં સૌ સ્વતંત્ર. બાળકો અને શિક્ષકો મુકત મને કામ કરે. અમારી શાળા એટલે અમારું અભ્યારણ્ય. હા,, સાચે જ.  કેમકે અહીં તો અન્ય જીવ જંતુઓ, અન્ય વન્ય સૃષ્ટિ, મોર, કબૂતર, વાંદરા, કાબર, કાગડાં અને સાપ પણ. સાપ તો ગયાં વર્ષે મેં મારાં વર્ગની બારીમાંથી પસાર થતો જોયેલો. તે સાપની જોડી પણ ક્યારેક અહીં મુકત રીતે વિહરતી હોય! તેમને માટે પણ અભ્યારણ્ય. આ સર્પએ જોડીએ કદી બાળકોને નુકશાન નથી પહોંચાડ્યું. અભય રહી અહીં સૌ કોઈ ઉત્તમ પ્રકારનું કામ કરે. બાળકોના માનસને સમજીને બાળકોને ગમતુ કરવાની છૂટ. અભ્યાસક્રમ પૂર્ણ કરવાની ચિંતા કરવા કરતાં, બાળકોને જીવનલક્ષી અને મૂલ્યલક્ષી શિક્ષણ આપવાના આગ્રહી. 

          આવાં આચાર્ય જૂજ સંખ્યામાં હોય છે. કદાચ હવે આવનારો આ એક જ દશકો. જ્યારે આવાં નિષ્ઠાવાન,  કર્મઠ અને ખાસ તો બાળકોના માનસને સમજનારા શિક્ષકો અને આચાર્યો હશે. પછી શિક્ષણની શી દશા થશે ? આ વિચારથી ધ્રુજી જવાય છે. ચારેય બાજુથી જ્યારે  શિક્ષણનો ભાર વધ્યો છે ત્યારે મુકતમને કામ કરી શકતાં શિક્ષકો નસીબદાર છે જેમને આવાં આચાર્યના હાથ નીચે કામ કરવા મળે.

      અંતે, જન્મ દિવસની ખૂબ ખૂબ શુભેચ્છાઓ. દીર્ઘ આયુષ્ય અને આરોગ્ય પ્રદાન થાય તેવી પ્રાર્થના સહ….

 અઢળક શુભ કામનાઓ.

મંગલ હો,

ખૂબ મંગલ હો,

કલ્યાણ હો,

શુભ મંગલ હો.

🎂🎉🎈🌺🎂🎉🎈🌺🎂🎉🥳🎈🌺🎈🎉🥳🎂

          

ધોરણ :૩ , એકમ: ૨🌳 વનપરી 🌿/ પ્રોજેક્ટ વર્ક 🌴

આજરોજ બાળકોને ' વનપરી ' પાઠ શીખવતી વખતે બાળકોને શાળાના મેદાનમાં આવેલાં વૃક્ષો અને પર્ણો વિશેની સમજ આપી. 

વિવિધ પ્રકારનાં પર્ણો એકઠાં કરાવી, તેની છાપ પાડવા અને પર્ણ દોરવા જણાવ્યું. અલગ અલગ પ્રકારનાં પર્ણોનું અવલોકન કરવા કહયું. શું ફરક છે ? જાણવો.

વિવિધ પ્રકારનાં વૃક્ષોનાં થડનું અવલોકન કર્યુ. થડની છાપ પાડી. થડ કેવું છે ? જાડું, પાતળું, લીસુ કે ખરબચડું?? તે જાણ્યું.

કડવાં લીમડાનાં પાન, તુલસીના પાન, મીઠી લીમડીનાં પાન, અરડૂસીના પાન, દાડમનાં પાન અને આસોપાલવના પાનનો ટેસ્ટ કરાવ્યો.

બાળકોને વણપરીની રમત પણ રમાડી. વિવિધ પ્રકારની વનસ્પતિ અને ફૂલોનો પરિચય મેળવ્યો. 

😘" ધોઉં ધોઉં છછલું " 🐰

       ખુશી સિમંત ભરીને તેનાં પિયર આવી હતી. ઘરમાં સૌથી મોટી. નાના બે ભાઈઓ. જેથી પ્રથમવાર ઘરમાં નવાં મહેમાન આવવાનાં હોઈ સૌની ખુશીનો પાર નહોતો. ખુશીની મમ્મી દરરોજ તેનું ખાવા પીવામાં ધ્યાન રાખે. તેને ભાવતું ભોજન બનાવી આપે. ખુશીના પપ્પા દરરોજ રાત્રે રામાયણ વાંચી સંભળાવે. આ રીતે બધાં જ તેનું ખૂબ જ ધ્યાન રાખે.

     ખુશી પોતે પણ ખૂબ જ ખુશ હતી. તે તેના આવનાર બાળકના શારીરિક માનસિક વિકાસ માટે સતત પ્રયત્નશીલ રહે. આખો દિવસ ગાયત્રીમંત્ર લેખન કર્યા કરે. સમાચાર પત્રમાં આવતી પઝલો સોલ્વ કરે. ટેપ રેકોર્ડર પર ખુશી તેની પસંદગીની પ્રાર્થનાઓ અને ભજનો સાંભળે અને તેનાં આવનાર બાળક સાથે વાતો કરતા કહે, " બેટા! આ સંપૂર્ણ સૃષ્ટી કેટલી સુંદર છે. સૃષ્ટીની તમામ વસ્તુઓ અને બઘું જ કુદરતે આપણાં સૌના માટે બનાવ્યું છે. કેટલી અદ્ભુત રચના કરી છે! માટે હે મારા બાળક તુ જલ્દી જલ્દી આ પૃથ્વી પર આવ! " 

         અને એક દિવસ અચાનક જ નવમો મહિનો બેઠાં પછી એક જ અઠવાડિયું પસાર થયુ અને ખુશીને પેટમાં દુઃખાવો શરૂ થઈ ગયો. ખુશીના લક્ષણો જોતાં તેની મમ્મીને ખ્યાલ આવી ગયો. તાત્કાલિક જ ગાડી બોલાવી અને તેને નજીકના દવાખાને લઈ ગયા. ડોકટરે તપાસ કરી અને સવાર સુધીમાં ડિલેવરી થઈ જશે તેમ જણાવ્યું. ખુશીને ખૂબ જ દર્દ હતું. આખી રાત તેની સારવાર ચાલી. તેને અલગ અલગ પ્રકારનાં ઈન્જેકશન અને બોટલો ચઢાવવામાં આવી. સવારે ત્રણ વાગે ડોકટરનો ફોન આવ્યો અને રાતપાળી કરતાં આસિસ્ટન્ટ ડોકટરે અને નર્સે સવારે પાંચ વાગ્યે ઓપરેશન કરવું પડશે તેમ જણાવ્યું. ખુશીના પેટમાં બાળક ખૂબ જ તંદુરસ્ત હોઈ ખુશીની હાઇટ ઓછી હોઈ બાળક અંદર જાણે ફસાઈ ગયું હતું! બાળક અંદર ફરી શકતું ન હતું. માટે જ કુદરતી જન્મ ન થતાં ઓપરેશન કરવાનો નિર્ણય લેવો પડ્યો. 

     સવારે સાડા ચાર વાગ્યા પછી ખુશીને ઓપરેશન થિએટરમાં લઈ ગયાં. અંદર ગયા પછી ખુશીના ઓપરેશનની તૈયારીઓ થઈ. ખુશી બઘું જ જોતી હતી. ખુશીને ફક્ત નીચેનો ભાગ જ બહેરો કરેલો હતો. ડોકટર ઓપરેશન માટે આવ્યા એ અગાઉ બધી જ તૈયારીઓ નર્સોએ કરી રાખેલી. ડોકટરે હાથમાં મોટો છરો લીધો. ખુશીને જોયો. ખુશીએ પૂછયું, ' હવે ઓપરેશન શરૂ? 'નર્સે જવાબ આપ્યો, હા.એક નર્સે ખુશીની આંખોં પર કપડું ઢાંકી દીધું. ખુશીએ તે હટાવી લેવા કહયું અને જણાવ્યું કે તેને જોવું છે. નર્સે કહયું તમે નહીં જોઈ શકો. છતાં પણ ખુશીએ કહ્યુ એટલે કપડું હટાવી લીધું અને ખુશીને માથેથી સહેજ ઊંચું પણ કરી આપ્યું જેથી તે બરાબર જોઈ શકે. હવે ખુશીને બરાબર દેખાતું હતું. ખુશીએ જોયું કે ડોક્ટર છરા વડે તેના મોટા પેટ પર ઊભો ચીરો કરે છે. ડોકટર એકદમ શાંતિથી અને કાળજીથી કામ કરતા હતા. ખુશી બઘું જ જોતી હતી. અને એકદમ જ ડોકટરે ખુશીના પેટમાંથી એક હાથેથી નીચેથી પકડીને બાળકને બહાર કાઢ્યું. ખુશીને બાળક જોઈ આનંદ થયો. માથાના કાળા જથ્થામાં વાળ અને બાળકના શરીરનો પાછળનો ભાગ જોયો. ડોકટરે નાળ કાપી. બાળક એકદમ જ રડવા લાગ્યું. એક નર્સ તેને સાફ સૂફી માટે લઈ ગઈ. ખુશીને ન ગમ્યું. હજૂ ખુશીએ તેના બાળકનો ચહેરો જોયો નથી.પછી એમ થયુ કે હમણાં લાવશે પણ ઘણો બધો સમય થઈ ગયો. બાળકને બહાર ખુશીના મમ્મી પપ્પા પાસે સોંપી દેવામાં આવ્યું હતું. ત્યાં સુઘી ઓપરેશનની બાકીની પ્રક્રિયા પૂર્ણ કરી ડોકટર ગયાં. એ પછી મારી આસપાસ કામ કરતી નર્સને ખુશીએ પૂછ્યું, " બાબો છે કે બેબી ?" કોઈએ જવાબ ન આપતાં પોતપોતાનું કામ ચાલુ રાખ્યું. થોડીવાર પછી પણ પૂછયું. નર્સો તેમનાં કામમાં જ. ત્રીજી વખત ખુશીએ જરા મોટેથી પૂછયું, " બહેન, તમને પૂછું છું જવાબ તો આપો. બાબો છે કે બેબી ? " પેલી નર્સે ઉદાસ ચહેરે જવાબ આપ્યો, " બેબી , તમને દુઃખ ન થાય માટે અમે તમને કહ્યું નહીં. " ખુશીએ જણાવ્યું, " શેનું દુઃખ? મારા માટે તો બંને સમાન જ છે. મારું આ પ્રથમ બાળક ઈશ્વરની અમૂલ્ય ભેટ છે. સર્વાંગ સુંદર બાળક એ જ મારે મન મોટી ભેટ છે." 

     ખુશી ખૂબ જ ખુશ હતી. પરંતું તે હવે તેની દીકરીને જોવા ખૂબ જ આતુર અને વ્યાકુળ હતી. ખુશીને હવે ઓપરેશન થિએટર માંથી બહાર સ્ટ્રેચર પર લઈ જતાં હતાં. બહાર તેની મમ્મીનાં ખોળામાં તેની દીકરી હતી. સ્ટેચર પરથી જ ખુશીએ મમ્મીને કહ્યું, " મમ્મી મને બતાવ!!" તેની મમ્મી બાળકને લઈને ઊભી થઈ સ્ટેચર પાસે આવી. ખુશી તેની એકદમ તંદુરસ્ત અને ગુલાબી ગુલાબી ગાલ વાળી તેની દિકરીને જોઈને ખૂબ જ ખુશ ખુશ થઈ ગઈ. તેનાં ગાલે પપ્પી કરી અને તેની મમ્મી સામે જોઈ ગાવા લાગી, " મમ્મી , ધોઉં ધોઉં છછલું! " આ સાંભળી બધાંને કંઈ સમજ ન પડી. સમજ્યા હોય તો ફક્ત ખુશી અને તેની મમ્મી.

       ખુશી તેનું બાળક પેટમાં હતું ત્યારે દરરોજ પ્રાર્થનાઓ અને ભજન ગાતી અને બાળગીતો તો નાના બાળકની જેમ કાલી ઘેલી ભાષામાં ગાતી. અને એ જ ખુશીનુ પસંદગીનું બાળગીત:

 ધોળું ધોળું સસલું, 

આમ દોડે તેમ દોડે,

મને જોઇને નાસી જાય,

ગાજર ખાય પાણી પીવે,,

આ બાળગીત ખુશીએ સ્ટેચર પરથી તેની દીકરીને પપ્પી કરીને કાલી ઘેલી ભાષામાં ગાયેલું :

" ધોઉં ધોઉં છછલુ,

 આમ દોલે તેમ દોલે,

લીછા લીછા ગાલ છે,

ગાજલ ખાય પાની પીએ.

                              જાગૃતિ પંડ્યા,આણંદ.

                      jagruti874@gmail.com

🌺 નાની મારી વાત :૪૫ 😊

નાની મારી વાત : ૪૫

                           રથયાત્રા 

        રવિવારનો દિવસ એટલે મજાનો દિવસ. આખો દિવસ બસ રમ્યા જ કરવાનું. દર રવિવારની જેમ જ શિવાંશ, જૈનીલ, ધ્યાના, અનવી, જયક્રીશ, સિદ્ધાંત અને ધ્યેય વહેલી સવારે ભેગા થયા. આજે કઈ રમત રમવી? તે ચર્ચા કરવા લાગ્યા. ધ્યાનાએ સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહ્યું, " આજે કદી ન રમ્યાં હોય તેવી નવી રમત રમીએ. બધાં યાદ કરો. તમારી શાળામાં રમાતી રમતો. બધાં વિચાર કરવાં લાગ્યાં. અનવી એકદમ બોલી ઉઠી! ' આંધળી ખિસકોલી ' બધાંને નવાઈ લાગી. પરંતું નવી રમત હોઈ રમવાની ઈચ્છા થઈ આવી. ધ્યેય ઉતાવળો બોલ્યો, ' પણ અનવી ! આપણે આંધળી ખિસકોલી ક્યાંથી લાવીશું?' અનવીથી હસી પડાયું. હસતાં હસતાં અનવી બોલી, ' અરે ભઈલા એમાં આપણે આંખે પાટા બાંધીને રમત રમવાની હોય છે. હું મારી નાનીની સરકારી શાળામાં ભણું છું. અમારા પ્રજ્ઞા વર્ગમાં અમને આ રમત રમાડતાં હતાં. આ રમતમાં એક બાળકની આંખે પાટા બાંધીને બીજાં બાળકોને પકડવા જવાનું હોય છે. રમતમાં જોડાયેલા બીજા બાળકો જુદા જુદા પ્રકારનાં અવાજો કરીને બોલાવશે. દાવ લેનાર અવાજની દિશામાં પકડવા જશે.' બધાંને તો ખૂબ જ આનંદ આનંદ થઈ ગયો. સોસાયટીમાં ખુલ્લી જગ્યામાં બધાં પહોંચી ગયા. ધ્યાનાની નાની ઓઢણી આંખે પાટો બાંધવા માટે લીધી. મસ્તીથી બધાં ચીસો પાડીને રમતનો આનંદ લેતાં હતાં. બધાંને આ રમત રમવાની ખૂબ જ મઝા પડી. બાળકો રમતાં હતાં એવામાં રસ્તા પરથી ઢોલ નગારાં વાગતાં સંભળાયા. ઘણાં બધાં લોકો હતાં. વચ્ચે એક મોટો રથ આવતો હતો. આજુબાજુ લોકો ' જય જગન્નાથ - જયજગન્નાથ ' ના નારા બોલતાં હતાં. બધાં બાળકોએ રમવાનું બંધ કરીને ઓટલા ઉપર ચઢીને જોવા લાગ્યાં. સિદ્ધાંત બોલ્યો, ' આ શું છે ? રથમાં કયા ભગવાનને બેસાડ્યા છે ? કેમ બધાં ભગવાનને આંખે પાટા  બાંધ્યા છે? શું ભગવાનને પણ આંધળી ખિસકોલી રમવા લઈ જાય છે ?' એકસામટા ઘણાં બધાં સવાલો પૂછી સિદ્ધાંત રથયાત્રા જોવા લાગ્યો.

      બાળકોની નજીક એક વૃદ્ધ કાકા ઊભા હતાં. કાકા પણ આ ખુલ્લા મેદાનમાં ચાલવા માટે આવ્યા હતાં. રથયાત્રા પૂર્ણ પસાર થઈ ગયા બાદ, તે કાકાએ બાળકોને બાંકડા પર શાંતિથી બેસવા જણાવ્યું. કાકાએ કહ્યું,  " વ્હાલાં બાળકો, આ રથયાત્રા આપણે જોઈ. આ રથયાત્રા દર વર્ષે આષાઢ મહિનાની સુદ બીજને દિવસે આવે છે. આ તહેવાર રથયાત્રાના નામે ઓળખાય છે. આ રથમાં ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ તેમનાં ભાઈ બલરામ અને બહેન સુભદ્રાજી હોય છે. આ ત્રણેય ભાઈ બહેન તેમનાં મામાના ઘરે ગયાં હોય છે.જગન્નાથજી અને  બેન સુભદ્રાજી મામાના ઘેર  રહેવા ગયા હતા.ત્યાં તેમને વધારે જાંબુ ખાવાથી આંખો  આવી હતી. મામાએ મોસાળ માંથી નવા કપડા,વસ્તુ ઓ લઈ આપી  આંખોની દેશી દવા કરી .ઘેર મુકવા ગયા. આંખો  ચેપી રોગ છે, તેથી આંખે પાટા બાંધ્યા.  મોસાળ માં બધા  સબંધીઓ  ખબરઅંતર પુછવા લાગ્યા. બધાંને  સાનુકૂળ પડે તેમ ભાગવાન  રથ પર બેસીને નગરયાત્રામાં ફરવા ( ભક્તોને દર્શન આપવા )  નીકળ્યા. આવી લોક કથા છે. ભગવાન જગન્નાથજી,બળદેવજી અને સુભદ્રાજીને રથમાં બેસાડીને તેમનો રથ લાંબી રાસ વડે બધાં ભક્તો ખેંચે છે. આ વખતે સૌનો પ્રસાદ આપાય છે. ભગવાનનો જય જયકાર ગવાય છે. આ દિવસે જ્યારે રથયાત્રા નીકળે ત્યારે અવશ્ય વરસાદનાં અમી છાંટણા થાય છે. 

    જગન્નાથપુરી અને અમદાવાદમાં નીકળતી રથયાત્રા આ તહેવારનું મુખ્ય આકર્ષણ છે. આ દિવસથી  કચ્છી પ્રજાના નૂતન વર્ષની શરૂઆત થાય છે. ગામનાં લોકો એકબીજાને અષાઢી બીજના રામ રામ કહી શુભેચ્છાઓ પાઠવે છે. 'બધાંને અષાઢી બીજનાં રામ રામ ' કહે છે. વિશ્વમાં આશરે ૧૦૮ શહેરોમાં રથયાત્રા યોજાય છે. ઓડિશામાં પૂરી ખાતે યોજાતી રથયાત્રા ભારત અને વિશ્વની સૌથી જૂની રથયાત્રા છે.

    કાકાની સરસ મજાની વાત સાંભળી શીવાંશ,જૈનીલ, અથર્વ, જયક્રીશ, ઘ્યાના, ધ્યેય, અનવી અને સિદ્ધાંત બધાં જ બાળકો ખૂશ ખૂશ થઈ ગયા. રથયાત્રા વિષે એક નવીન પ્રકારની વાત સાંભળી. બધાં જ બાળકો કાકાને રામ રામ કહી પગે લાગ્યા અને આશીર્વાદ મેળવી પોતપોતાના ઘરે ગયાં.

જાગૃતિ પંડ્યા,

ન. પ્રા. કન્યા શાળા નં.૨૮,

બાકરોલ,આણંદ.

મો. નં. : 9429664549

😘 મારી પ્યારી અનવી !!! 😘

મારી પ્યારી અનવી!

તારા આવ્યાથી હું તારો ભઈલો કેટલો ખૂશ છું! તને ખબર છે ? તુ જ્યારે મમ્મીનાં પેટમાં હતી ત્યારે હું ને મમ્મી તારી સાથે ખૂબ વાતો કરતા, તે વખતે મને ખબર જ નહોતી મારે બહેના આવવાની છે. મારે  હાથે રાખડી બાંધવા મારે પણ બહેના જ જોઈતી હતી.

તારા જન્મ પછી સૌ પ્રથમ વખત તને જોઈને હું ખૂબ જ ખુશ થઈ ગયો હતો.

તારી આગળ પાછળ જ ફર્યા કરુ,

એકીટશે તને જોયા કરુ,

તારાં નાનાં નાનાં હાથ - પગ ને બઘું જોયા કરું,

તુ આંખ ખોલે, તો તરત દોડી આવું,

તુ આળસ મરડે,

બગાસુ ખાય,

તુ રડે - તુ હસે પણ,

તારું આ બઘું જ હું આખો દિવસ જોયા કરું,

ન તો હું ઘરે જાઉં,

ન તો હું સુઈ જાઉં,

ન તો મને જમવું ગમે,

બસ!! 

આખો દિવસ તારી સાથે હોસ્પિટલમાં રહેવું ગમે,

પપ્પા રાતે ઘરે લઈ જતાં તો પણ મને જવું ન ગમે.

તને નાનીના ઘરે મૂકીને મારી સ્કુલ એક્ઝામ વખતે મારે દાદીના ઘરે જવું પડ્યું; તે સમયે તને છોડીને જવું મને નહોતું ગમ્યું. ત્યારે હું નાનીને અને મમ્મીને તને સાચવવાનું/ ધ્યાન રાખવું, કહીને ગયો હતો.

."મમ્મી ના ખોળા માં બચ બચ ખાતી તને જોઈ જોઈને મને ક્યારેક તારા પર ગુસ્સો પણ આવી જતો... ઇર્ષા થી જ સ્તો...અને ગાલે વ્હાલી વ્હાલી કરતાં હું તારા ગાલમાં આંગળીઓ ખોસી દેતો ને તારા ગાલ પણ નાની ને મમ્મી ના જોવે તેમ જોરથી ખેંચી પણ લેતો, અને પછી એક વહાલભરી જોરદાર પપ્પી કરી લેતો..અને રડવાનું શરૂ કરી ચુકેલી તું મારી સામે મીઠું હસવા માંડતી... મારી વહાલી અનવી....

તુ દિવસે દિવસે મોટી થાય છે તે બધું જ હું જોવું છું.

તારાં માથા પર, વાળ પર, તારા ગુલાબી ગાલ પર અને તારા હાથની નાની નાની આંગળીઓ પર મારો હાથ ફેરવુ છુ. 

મારી વ્હાલી બહેના ! 

તુ જલ્દી જલ્દી મોટી થઈ જા ને ! 

મારે તારી સાથે રમવું છે.

બાગમાં જઈ પકડદાવ અને સંતાકૂકડી રમવા છે.

મને જે આવડે છે તે બધું જ મારે તને શીખવવું છે.

🙏 ચિદાનંદ રુપ: શિવોહમ્ શિવોહમ્ || 🌺

🌺 મનોબુદ્ધ્યહઙ્કારચિત્તાનિ નાહં ન ચ શ્રોત્રજિહ્વે ન ચ ઘ્રણનેત્રે | 

ન ચ વ્યોમ ભૂમિર્ન તેજો ન વાયુશ્ચિદાનન્દરૂપઃ શિવોઽહં શિવોઽહમ ||૧|| 

➡️ હું મન, બુદ્ધિ, અહંકાર અને ચિત્ત નથી, કાન અને જીભ નથી, નાક અને નેત્ર નથી, આકાશ અને પૃથ્વી નથી, તેજ નથી અને વાયુ નથી, હું તો ચૈતન્ય અને આનંદ સ્વરૂપ શિવ છું, શિવ છું.

🕉️ 

🌺 ન ચ પ્રાણસંજ્ઞો ન વૈ પઞ્ચવાયુર્ન વા સપ્તધાતુર્ન વા પઞ્ચકોશાઃ | 

ન વાક્પાણિપાદં ન ચોપસ્થપાયૂ ચિદાનન્દરૂપઃ શિવોઽહં શિવોઽહમ ||૨||

🌺 ન મે દ્વેષરાગૌ ન મે લોભમોહૌ મદો નૈવ મે નૈવ માત્સર્યભાવઃ | 

ન ધર્મો ન ચાર્થો ન કામો ન મોક્ષશ્ચિદાનન્દરૂપઃ શિવોઽહં શિવોઽહમ ||૩||

🌺 ન પુણ્યં ન પાપં ન સૌખ્યં ન દુઃખં ન મન્ત્રો ન તીર્થં ન વેદા ન યજ્ઞાઃ | 

અહં ભોજનં નૈવ ભોજ્યં ન ભોક્તા ચિદાનન્દરૂપઃ શિવોઽહં શિવોઽહમ ||૪||  

🌺 ન મૃત્યુર્ન શઙ્કા ન મે જાતિભેદઃ પિતા નૈવ મે નૈવ માતા ન જન્મ | 

ન બન્ધુર્ન મિત્રં ગુરુર્નૈવ શિષ્યશ્ચિદાનન્દરૂપઃ શિવોઽહં શિવોઽહમ ||૫|| 

🌺 અહં નિર્વિકલ્પો નિરાકારરૂપો વિભુત્વાઞ્ચ સર્વત્ર સર્વેદ્રિયાણામ | 

ન ચાસઙ્ગતં નૈવ મુક્તિર્ન મેયશ્ચિદાનન્દરૂપઃ શિવોઽહં શિવોઽહમ ||૬||