ચોમાસાની રુતુ, ને એમાંય ભર ચોમાસું.થોડા ઘણા બાળકો ભણવાનું બગડે નહી માટે શાળામાં અવશ્ય આવે.બીજા થોડા બાળકો શાળાંમાં અનિયમિત હોય પણ ભર ચોમાસે અવશ્ય આવે.બાકીના બાળકો તો વરસાદમાં આનંદ લૂંટવા જ આવે.
પહેલાં પ્રકારના જે બાળકો છે તે ફક્ત ને ફક્ત એક જ લક્ષ્ય થી કાયમ આવતા હોય છે.બસ ભણવું એટલે ભણવું આ બાળકો પોતાની જાતને સાચવે ને દફ્તર પણ સાચવે.દફ્તરની એક પણ ચોપડી કે નોટબુક ને પલળવા ના દે, ભલે પોતે પલળે.બીજા પ્રકારના બાળકો ને તો ભણવું ગમતું હોતું નથી,ભણવાનું હોય તો શાળામાં આવે જ નહિ,આ તો ભલુ હો જો વરસાદનું કે બાળકોને લાવે છે.આવા બાળકોનું પણ શાળામાં આવવાના બે કારણો છે, જેમાં પહેલું છે: વરસાદમાં પલળવાનું ને બીજું છે: ઘરમાં જ વરસાદ.હા, આવા બાળકોના ઘરમાં જ વરસાદ હોય છે.ક્યાંય બેસવાની કે સુવાની જગ્યા જ ના હોય.ને માટે જ શાળામાં આવતા હોય છે.આવા બાળકો શાળામાં આવે તો જ વરસાદથી રક્ષણ મળે ને શાળામાં જમવાનુ પણ મળે.ત્રીજા પ્રકારના જે બાળકો છે,જેઓ શાળામાં આવે છે ને ભણે પણ છે,સાથે સાથે માણે છે.
આ જ પ્રકારના બાળકો અમારી શાળા.નં.30, ( દર્શન સોસાયટી ) માં હતા.એ બાળકો હોંશિયાર પણ ખરા.ચોમાસાના દિવસો હતા.બધા જ બાળકો ખુશ હતા,કેમકે આગલા દિવસનો વરસાદ સતત ચાલુ જ હતો.બાળકોની હાજરી જોઈને મને આશ્ચર્ય થયુ,કે બાળકોની સંખ્યા ઘણા સારા પ્રમાણમાં,ને છત્રીઓની સંખ્યા ધાર્યા કરતા ઓછી.રેઈનકોટ તો કોઈની પાસે નહી.બાળકોની હાજરીનું સારું પ્રમાણ એટલે હતુ કે મોટાભાગના ઝૂંપડપટ્ટી વિસ્તારના બાળકો હાજર હતા.ને તે પણ રેઈનકોટ કે છત્રી વગર! હા, ને આ આશ્ચર્ય નો અંત આવ્યો શાળા છૂટી ત્યારે.આ બાળકો જાડી પ્લાસ્ટિકની મોટી કોથળી એક બાજુથી કાપીને તે માથે એવી રીતે મૂકીને પહેરે કે જેથી,બાળક કે તેનું દફ્તર કે કાંઈજ પલળે નહિ.ફોટામાં આ બાળકો નું ચિત્ર છે. હું તો જોઈને ખૂશ થઈ ગઈ.કેવો નવતર વિચાર.
તો શું આ જ ન હોય શાશ્વત આનંદ!
No comments:
Post a Comment