🌺 ' પમરાટ ' એક પુષ્પનો 🌺

તાજા કોઇ સ્પર્શોના ફૂલોની વેણી એમ ગૂંથી છે શરમાઈ કેશમાં

વેણીના ફૂલો પર બાઝેલી ઝાકળ જેમ પ્રસરી જાય જિવતરના દેશમાં. - જીગર જોષી ' પ્રેમ '

     ગુલાબના ફૂલોનાં બગીચામાં જ્યારે મને રોપવામાં આવ્યું, ત્યારે મને ખૂબ જ ખુશી થઈ. મારાં બાંધવોની સાથે રહેવું, રમવું અને વિકસવું એ જ મારી ખુશી. મારાં ઘણાં મિત્રો પણ થઈ ગયાં હતાં. ત્યાં  દરરોજના પાંચ હજાર ઉપરની સંખ્યામાં ખીલી જતાં. માળી  અમારી સારી માવજત કરે. માળી સૌને એક વાંસના ટોપલામાં સાચવીને રાખે. કોઈ ફૂલોની દુકાન વાળાઓ આવે અને લઈ જાય.  કોઈ ભગવાન માટે ફૂલોના હાર બનાવે તો કોઈ ડેકોરેશન માટે તો કોઈ નનામી શણગારે તો કોઈ અત્તર કે ગુલાબજળ અને ગુલકંદ બનાવવા લઈ જાય.  આ  બઘું જ જોતાં જોતાં અને સૌ મિત્રોની વાતો સાંભળતા સાંભળતા હું મોટો થઈ ગયો. 

     હવે હું મોટો થઈ ગયો. મારે એક કળી પણ આવી. હું ખૂબ જ ખુશ હતો. મારાં કરતાં માળી વધારે ખુશ હતો. મોટા થવું અને ખીલવું મને ગમતું પરંતું મને માળીને છોડીને જવું ન ગમતું. કેટલી ઉત્તમ પ્રકારે મારી માવજત કરાતી! 

      અને, થોડાં જ દિવસો પછી હું સુંદર મજાનું ખીલી ગયું. આજે તો હું સંપૂર્ણ ખીલેલું હતું. હું સવારના સૂર્યોદયની રાહ જોતો હતો. વહેલી પરોઢના ઝાકળે મને ભીંજવીને ઠંડુ ઠંડું કર્યુ હતુ. મારી પત્તીઓ ભીની ભીની થઈ ગઈ હતી અને ઠંડો પવન મને ધ્રુજાવી રહ્યો હતો. હવે આકાશમાં ઝાંખું ઝાંખું અજવાળું પથરાઈ ગયું હતું. થોડીવારમાં જ ખુલ્લા આકાશમાં સોનેરી સવારે પોતાનું સામ્રાજ્ય વધારી દીધું હતું. પ્રસન્ન રવિના કોમળ કિરણો મને સ્પર્શતા હું હૂંફ અનુભવી રહ્યો હતો. આખી રાતમાં ચઢેલી ઠંડીથી હવે હું  સ્નેહ રશ્મિનાં  વહાલભર્યા સ્પર્શથી પ્રસન્ન જણાતો હતો. ' મારો માલિક  મને જોઈને કેટલો ખુશ થશે ?'  તે વિચારે હું અતિશય પ્રસન્ન થઈ ગયો. ઠંડીમાં અર્ધ બિડાયેલી મારી કડીઓ હવે ખીલીને સૂરજનું સ્વાગત કરતી હતી. 

     મારો માલિક આવ્યો. સૌથી વધુ સુંદર હું જ હતો. મારા માલિક મારી પાસે આવ્યા અને ખુબ વ્હાલથી મારે માથે હાથ ફેરવ્યો અને ધીરેથી મને મારી ડાળીથી અલગ કર્યું. મને જેટલું દુઃખ મારી ડાળીથી અલગ થવાનું હતું તેટલું જ દુઃખ મને મારા માલિકથી અલગ થવાનું હતું. પરંતું હવે હું સત્ય સ્વીકારીને મારાં બાંધવો અને મિત્રો સાથે  વાસનાં ટોપલામાં ગોઠવાઈ ગયો. સૌથી અલગ હું જ તરી આવતો.  અમે સૌ અમને લેવા કોણ આવે છે તેની રાહમાં હતાં ત્યાં જ એક ભાઈ આવ્યા અને થોડાં ફૂલોનાં હાર સાથે અમને લઈ ગયા. અમે સૌ અંદરો અંદર વાતો કરવા લાગ્યા કે આપણને ક્યાં લઈ જશે ? ત્યાં જ ગાડી એક શાળામાં આવીને અટકી. અમે સૌ માથા ઊંચા કરીને જોવા લાગ્યાં. અમને ઊંચકીને શાળાની ઓફિસમાં લઈ ગયા. શાળાના શિક્ષકો અને સૌ અમને જોઈને ખુશ ખુશ થઈ ગયા.

     એ પછી અમને એક હોલમાં લઈને આવ્યા. અહીં આવ્યા પછી ખબર પડી કે અહી મીનાબેન અને ભાવનાબેનનો વિદાય સમારંભ છે. શાળાનાં ખીલેલાં પુષ્પો સાથે અમે એક થઈ ગયાં. શાળાનાં પુષ્પોનો કલરવ અને અમારો પમરાટ એક બની ગયાં. અમારાં માંથી એક હાર લઇને સરસ્વતીમાતાના ફોટાને પહેરાવવામાં આવ્યો. અમે સૌ આ વિદાય સમારંભ જોતાં હતાં. થોડીવારમાં શબ્દો અને પુષ્પોથી સૌનું સ્વાગત કરવામાં આવ્યું. 

    ઘણાં લોકો આવ્યા હતા. સૌના હાથમાં ગુલાબનાં ફૂલો હતાં. એમાંથી અમુક શિક્ષકોએ પોતાની પાસેનું ગુલાબ પોતાનાં હાથમાં રાખ્યું, કોઈએ નીચે જમીન પર મુકી દીધું, કોઈએ વાતો વાતોમાં ગુલાબનું ફુલ મચડી નાખ્યું તો કોઈ અમને ખાઈ ગયું. અમારાં જેવાં પણ હાલ કર્યાં અમે સૌને સુગંધ જ આપી.

     શિલ્પાબેને મને એમનાં માથાની પીનમાં પરોવી લીધું. તેમની સાથે આવેલી બહેનોએ સૌએ શિલ્પાબેનના માથામાં પરોવેલાં ફૂલની સાથે પોતાનાં ફૂલો જોડીને સુંદર મજાની વીણી બનાવી. ખુલ્લા, રેશમી અને સુગંધીદાર વાળમાં મને ગમ્યુ. હું પણ ખુશ અને શિલ્પાબેન અને તેમની સખીઓ પણ ખુશ.  માથાની વેણી બની  કોઈની સુંદરતામાં વધારો કરી સૌને પ્રસન્ન જોઈને મારી ખુશી બમણી થઈ. આજે મને મારું જીવન સાર્થક જણાયું. 

તમારી અદાઓના શું જવાબ આપુ

આ અભિનય ને  શું કિતાબ આપુ

કોઈ તારાથી સુંદર ગુલાબ હોત તો લાવત

પણ જે પોતે ગુલાબ છે તેને શું ગુલાબ આપુ.

    ભગવાનનો એટલો પાડ કે હું કોઈનાં પગ નીચે ન કચડાયો કે મને કચરો થતાં બચાવ્યો. હે પ્રભુ , ફરી પણ મારો ઉપયોગ કોઈ સત્કાર્યમાં થાય અને મારું જીવન સાર્થક બને એવુ મને ભાગ્ય આપજે.

ફૂલ બનકર હમ મહેકના  જાનતે હૈ

મુસ્કુરા કે હમ ગમ ભુલાના જાનતે હૈ

લોક ખુશ હોતે હૈ હમસે ક્યુકી

બીના મિલે હમ રસ્તા નીભાના જાનતે હૈ.

જાગૃતિ પંડ્યા આણંદ.

૧૮/૧૦/૨૦૨૨

🌺 સાધનાના પંથે 🌺

🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂

                *સાધનાના પંથે* 

               ***************

 *પૂર્વભૂમિકા :* 

સાધનાના પથિકના આધ્યાત્મિક વિકાસ માટે જુદા જુદા જરૂરી પગથિયા હોય છે. જીવનવ્યવહાર ની અંદર આ પગથિયાને વણી લઈને પણ આગળ વધી શકાય. સ્ટેપ બાય સ્ટેપ તે આગળ વધી શકે અને કયા ક્રમથી શરૂઆત કરવી તે અંગે માહિતી આપવા નમ્ર કોશિશ કરવાનો પ્રયાસ કરું છું. કેટલું સાધકોને ઉપયોગી થશે એ ખબર નથી પણ આપણી પાસે જે કંઈ હોય તે વહેંચવું એ ભાવથી શરૂઆત કરું છું. આધ્યાત્મવિકાસની પ્રાપ્તિ આત્મકલ્યાણના માર્ગે ચાલવાથી થાય છે. પરંતુ એક પ્રશ્ન મૂંઝવતો હોય છે કે શરૂઆત ક્યાંથી કરવી? પરમાર્થપ્રાપ્તિનું સૌથી પ્રથમ, સૌથી ઉત્કૃષ્ટ અને સૌથી વધારે અગત્યનું પગથિયું સત્સંગ છે. સત્સંગની ઉપાસનાથી સ્વાધ્યાયરૂપી તપમાં રુચિ ઉત્પન્ન થશે અને પ્રેરણા મળશે, એવું હું માનું છું 

                    *સત્સંગ* 

               *************

  

આત્મજ્ઞાની - આત્માનુભવી સંતના સાનિધ્યમાં રહી આત્મકલ્યાણ માટે સમય કાઢવો, પ્રયત્ન કરવો તે ખરેખરો સત્સંગ છે. મુમુક્ષુ આત્માર્થીજનોના સંગમાં રહેવું તે પણ સત્સંગ છે. મુનીશ્વરોના સંગને તો પરમસત્સંગ કહેવામાં આવે છે. આચાર્યો અને સંતોના વચનોનો પરિચય કરવો તે પણ સત્સંગનો એક પ્રકાર જ છે. જે સંગથી પરમાર્થનો રંગ લાગે તેને પણ સત્સંગ સમજવો. નહિતર ગમે તેવો સંગ હોય પણ જો આત્મશુદ્ધિના પુરુષાર્થમાં પ્રેરણા ન મળે તો તેને સત્સંગ ગણી શકાય નહિ. 

સત્સંગ એ આત્મસાધનાનું મુખ્ય પ્રેરકબળ છે. સામાન્ય કક્ષાના ગૃહસ્થ સાધકે અઠવાડિયામાં ઓછામાં ઓછો બે વાર સત્સંગનો યોગ પ્રાપ્ત કરવો રહ્યો. જેની પાસે સમય છે અને જેનાથી વિશેષ પુરુષાર્થ બની શકે તેણે તો સત્સંગનો લાભ દરરોજ લેવો જોઈએ જેથી આત્મજાગૃતિનું સાતત્ય જળવાય. સર્વિસ કરતા વર્ગે દર અઠવાડિયે રજાના દિવસે જરૂર લાભ લેવો જોઈએ. આ ઉપરાંત મોટાભાગના ગૃહસ્થોએ દરરોજ રાતના ૮ : ૩૦ વાગ્યા પછીનો સમય જો ધારે તો બિનઉપયોગી વાતોમાં ગુમાવવાને બદલે સત્સંગમાં વાળી પોતાના આત્માનું હિત સાધવા પ્રયત્ન કરવો જોઈએ. 

સત્સંગનો શ્રેષ્ઠ લાભ લેવા માટે અને સત્સંગ નિષ્ફ્ળ ન જાય તે માટે સત્સંગી ભાઈ - બહેનોએ નીચેની બાબતો ઉપર ખાસ લક્ષ આપવું જરૂરી છે. 

૧.... પોતાની માન્યતાને સાથે લઈને સત્સંગમાં જવું જોઈએ નહિ. સત્યનો સ્વીકાર કરવાનો સત્સંગીએ આગ્રહ રાખવો. કુળધર્મને સત્સંગમાં વચ્ચે લાવવો નહિ. 

૨..... *હું જાણું છું* એ અભિમાનને તિલાંજલિ આપી હું કંઈક મેળવવા માટે જાઉં છું, એવો નમ્ર ભાવ રાખવો. હંમેશા ખાલી થઈને જવું. 

૩.... સંતપુરુષની હાજરી હોય તો તેમના પ્રત્યેનો અહોભાવ લાવી પરમ વિનયપૂર્વક વર્તવું. 

૪.... લોકોને દેખાડવા માટે, ધર્મી કોઈ કહે તે માટે સત્સંગ કરવાનો નથી. પરંતુ આત્મકલ્યાણ માટે સત્સંગ છે એ વાત ઉપર બરાબર ધ્યાન આપવું.

૫.... હું કેવો સત્સંગ કરું છું, એ પ્રમાણેનું અભિમાન પણ ઉત્પન્ન ન થાય તે તરફ ખાસ લક્ષ રાખવું. 

૬.... સત્સંગ દરમ્યાન, ધનાદિકથી હું મોટો છું, એવો ભાવ રાખી જવું નહિ. નહિ તો એ મોટાપણાનું અભિમાન નહિ પોષાતા જીવ ત્યાંથી પાછો વળી જાય છે. અને ગમે તેવો સત્સંગ પણ નિષ્ફ્ળ જતાં વાર લાગતી નથી. 

૭..... મુમુક્ષુઓ સર્વં સરખા છે, એવો ભાવ અંતરમાં રાખવાથી સત્સંગ ઘણો લાભદાયક થશે. 

જો યથાર્થ રીતે સત્સંગની આરાધના કરવામાં આવે તો તેનું ફ્ળ *સત* નો *સાક્ષાત્કાર* છે. વિવેકી સાધકને તો અવશ્ય સત્સંગથી લાભ થાય જ છે. અને ઘણું કરીને જે મહાત્માના સાનિધ્યમાં તેણે સત્સંગની સાધના કરી છે તે મહાત્માના આત્મજ્ઞાન - આત્મસમાધિ અને તેને સહાયક પૂરક - પ્રેરક એવા બીજા અનેક સદગુણો તેના જીવનમાં થોડા સમયમાં જ વિકસિત થયેલા જોઈ શકાય છે.

                              ક્રમશઃ

૨) 

🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂

                  *સાધનાના પંથે* 

             ******************

                      *સત્સંગ -- ૨* 

                   ==========

ઘનિષ્ઠ સત્સંગ દ્વારા જે સત્સંગી ભાઈઓ - બહેનો / સાધકોએ સાધનામાં સારી પ્રગતિ સાધી છે અને જેઓનું લક્ષ ખરેખર ઉંચું છે તેઓ નાની નાની વસ્તુઓના ત્યાગનો અભ્યાસ અને નિયમ આ સમય દરમ્યાન કરી શકે છે. જેમ કે રસાસ્વાદ ત્યાગ ( મીઠું, ખાંડ, મરચું કે તેલનો ત્યાગ ) ઉપવાસ એક ટાણાંનો નિયમ, ડીશમાં બે કે ત્રણ વસ્તુ જ આહારમાં લેવી, વ્યસન ચા, કોફી, બીડી, તમાકુનો ત્યાગ, સુવા માટે માત્ર ચટાઈ કે શેતરંજી વાપરવાનો નિયમ જેવા નિયમો લઇ શકાય. જયારે બીજા સાધકો પણ વ્રત -નિયમ લેતા હોય ત્યારે ઉલ્લાસના વાતાવરણમાં એક બીજાને પ્રેરણા મળે છે. અને જો વિવેકથી નિયમ લીધો હોય તો કાયમની કુટેવ જાય છે અને જીવન શિસ્તબદ્ધ બને છે. બ્રહ્મચર્ય જેવા મોટા વ્રતના નિયમ માટે પોતાનો પૂર્વ અભ્યાસ, વર્તમાન દશા અને સમગ્ર રીતે વ્રતપાલનની શક્તિ જોયા પછી જ નિયમ લેવો યોગ્ય છે. 

જેઓ સત્સંગ દરમ્યાન પોતાની વિશિષ્ટ લાયકાતથી સંતને પ્રભાવિત કર્યા હોય, પુરુષાર્થ કર્યો હોય તેમના ઉપર સંતોની વિશેષ કૃપા ઉતરી આવે છે. સંતો પણ વિશિષ્ટ મુમુક્ષુઓના આધ્યાત્મવિકાસનો ભાર સ્વીકારી લે છે. કારણ સંતનો સ્વભાવ જ સહજ પરોપકારી હોય છે. સાધકોને તેમની આગળની સાધનાના બધા જ પગથિયે સંતોનું અનુપમ માર્ગદર્શન, પ્રેરણા અને કૃપા આત્મજ્ઞાનવિકાશની છેક છેવટની દશા સુધી મળતા રહે છે. 

આત્મસાક્ષાત્કાર પ્રાપ્ત થાય તે માટે સંતો સાધકને ધ્યાન ના અભ્યાસ અને અન્ય સાધના માટે ખાસ ચાવીઓ આપતાં રહે છે. જેને બરાબર વાપરતા અનાદિકાળથી બંધ રહેલું સાધકનું આત્મારૂપી કબાટ ખુલી જાય છે અને જીવનમાં આનંદની એક એવી તો લહેર ઉઠે છે કે જે કદાપિ ઝાંખી પડ્યા વિના દિન- પ્રતિદિન વધતી વધતી પૂર્ણ પદની પ્રાપ્તિ કરાવે છે. સંતના અંતરની અંદર રહેલી આવી ચાવીઓનો લાભ જોકે તેમના પ્રત્યક્ષ સમાગમમાં જ પ્રાપ્ત થઈ શકે છે. 

સંતો પોતે પ્રબુદ્ધ હોવાથી સાધકને પણ ધર્માનુષ્ઠાન આદરતી વખતે આત્મલક્ષ રહયા કરે તેનું સતત સ્મરણ કરાવે રાખે છે. દેહાભિમાન, માયાચાર, કામક્રોધ, લોભ, મોહ જેવા ભાવો સાધનાકાળ દરમ્યાન ન થાય તેની નિરંતર જાગૃતિ રખાવે છે. વિચારોમા પણ સાક્ષીભાવ કેળવવા જાગૃત રાખે છે. 

જે સત્સંગી ભાઈઓ - બહેનો / સાધકો સંતોની વાણી શ્રધ્ધા અને ધ્યાન સહિત સાંભળે છે એને કોઈ પણ પ્રકારની સાંપ્રદાયિક્તા કે સંકુચિતતાને પોતાના આત્મામાં સ્થાન આપ્યા વિના જે જે કંઈ આત્મકલ્યાણ અર્થે ગ્રહણ કરવા યોગ્ય હોય તેને ગ્રહણ કરે છે અને પૂર્વગ્રહોને છોડતો જાય છે. 

આવા ગુણગ્રાહી મહાત્માઓનો સંગ સૌને હિતકારી છે. એમ અંતરમાં દ્ઢ નિશ્ચય કરીને સત્સંગ નો લાભ લેવો ખૂબ જ હિતકારી છે... !!!

                                      ક્રમશઃ

૩) 

🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂

          

                    *સાધનાના પંથે* 

       **********************

       

                        *સત્સંગ -૩* 

                    *****************

 *' જેવી મતિ એવી ગતિ '* એ લોકોક્તિમાં બુધ્ધિનો મહિમા પ્રગટ થાય છે. બુદ્ધિએ માનવને મળેલું ઈશ્વરીય વરદાન છે. સારાસાર વિવેક માણસને અન્ય પ્રાણીઓથી અલગ તારવે છે. આપણે ગૌરવ લઈએ છીએ કે માનવ બુધ્ધિમાન પ્રાણી છે. પણ બુધ્ધિએ બેધારી તલવાર છે. બુધ્ધિ બગડે તો માણસ બદમાશ થાય અને બુધ્ધિ સુધરે તો માણસ સંત બની જાય. ' શુધ્ધા હી બુધ્ધિ કિલ કામધેનુ ' વિશુદ્ધ બુધ્ધિ એ સાક્ષાત કામધેનુ છે. સન્મતિ માણસને સુપંથે પ્રયાણ કરવાની પ્રેરણા આપે છે, જયારે કુમતિ માણસને કુપંથે ભટકતો કરી મૂકે છે. સન્મતિ એ ઈશ્વર પ્રસન્નતાનો પ્રસાદ છે. ઈશ્વર સત્કાર્યોથી ખુશ થાય છે તેથી સન્મતિ મેળવવા સત્કાર્યો કરવા જોઈએ. સત્કર્મની પ્રેરણા સત્સંગથી સાંપડે છે. 

દેવર્ષિ નારદનાં સંગે લૂંટારો વાલિયો સન્માર્ગે ગયો. ભગવાન બુદ્ધે સાધેલુ અંગુલિમાલનુ હૃદયપરિવર્તન પણ સ્મરણીય છે. તોરલના સંગથી જેસલ જાડેજા પણ ચોર - લૂંટારામાંથી પીર બની ગયા. સંતનાં પ્રીતિજન્ય વિચારો માનવીની બુધ્ધિને વિવેકી બનાવે છે. તો સંતનું સાક્ષાત્કારી જીવન માનવહૃદયને ભાવપૂર્ણ બનાવે છે. આ રીતે સત્સંગથી માણસના જીવનમાં બુધ્ધિ અને ભાવનાનો સુભગ સમન્વય સર્જાય છે. 

સત્સંગનો મહિમા વર્ણવતી એક પૌરાણિક કથા છે. દેવર્ષિ નારદે એક વખત ભ્રહ્મદેવને સત્સંગનાં મહિમા વિષે પૂછ્યું. ભ્રહ્માએ તેમને પૃથ્વી પરનાં એક જંગલમાં ઝાડ પર બેઠેલા કાકીડા ( કાચિંડા ) ને એ વિષે પૂછવા જણાવ્યું. સત્સંગનો મહિમા શું એ પ્રશ્ન દેવર્ષિનાં મોંઢે સાંભળતા જ કાકીડો ઝાડ પરથી પડીને મરી ગયો. તે પછી પોપટ પાસે મોકલ્યા. તે પણ પ્રશ્ન સાંભળીને મૃત્યુ પામ્યો. તે પછી એક ખેડૂતના ઘેર જન્મેલા વાછરડાને પૂછવા મોકલ્યા , તેને પૂછતાં તેનાં પણ તેવા જ હાલ થયા. ત્યારબાદ રાજાનાં ઘેર રાણીના જન્મેલ રાજકુંવર તમને આ જવાબ આપશે. તેઓ રાજકુંવર પાસે ગયા અને રાજકુંવરને પ્રશ્ન પૂછતાં જ તે હસવા લાગ્યો. રાજકુમાર પહેલાનાં ત્રણની જેમ મર્યો નહીં તેથી નારદજીએ રાહતનો શ્વાસ લીધો. 

રાજકુમારે કહયું " તમે જ સાચા સંત છો, તમારા સંગનો મહિમા અપાર છે. તમારા સંગથી જ હું કાકીડામાંથી પોપટ, પોપટમાંથી વાછરડો અને વાછરડામાંથી રાજકુમાર પદને પામ્યો છું."

સંત સાહિત્યમાં કહેવાયું છે કે... 

 *"એક ઘડી આધી ઘડી, આધિ સે* *પુનિ આધ* ,

  *તુલસી સંગત સાધુકી, કટે કોટિ* *અપરાધ* '

          ઉપરની કથામાં વર્ણવેલા ચાર અવતારો માનવજીવનની ચાર અવસ્થાઓનો પરિચય આપે છે. સત્સંગને સેવનારો દરેક મનુષ્ય ક્રમિક વિકાસ સાધતો આ ચારેય અવસ્થાઓમાંથી પસાર થાય છે. 

સૌ પ્રથમ માનવી કાકીડા જેવો હોય છે. માણસ જાત જાતનાં રંગ બદલતો હોય છે. ' *ગંગા ગયે* *ગંગાદાસ અને જમુના ગયે* *જમુનાદાસ* ' એ ઉક્તિને અનુસરનારા લોકો બેઠક વગરનાં લોટા જેવા હોય છે. તેમનું માનસિક ચાંચલ્ય તેમને ક્યાંય સ્થિર થવા દેતું નથી. અસ્થિર બુદ્ધિનાં આ લોકોનું જીવન રઝળપાટમાં વેડફાઈ જાય છે. જીવનનાં કોઈ ક્ષેત્રમાં એકનિષ્ઠા ધરાવતા ન હોવાનાં કારણે જીવનમાં કશું પામી શકતાં નથી. 

સત્સંગનાં સાતત્યથી તેમનું ચાંચલ્ય ઓછું થાય છે. સત્સંગતિ માનવને સ્થિરતા બક્ષે છે. સત્સંગથી જીવનમાં કેટલીક વાતો નિશ્ચિત થઈ જાય છે. પછી માણસ ક્ષણે ક્ષણે પોતાનો મત કે અભિપ્રાય બદલતો નથી. અર્થાત કાકીડામાંથી તેનું રૂપાંતર પોપટમાં થાય છે.... 

પોપટ એક જ વાતનું રટણ કરતો હોય છે.આ સત્સંગીઓ પણ પોપટની માફક કેટલીક વાતોને સતત રટતા હોય છે. પોપટની માફક તેઓ જે વાતનું રટણ કરતાં હોય છે તેનાં અર્થને તેઓ જાણતા હોતાં નથી માટે આ જ્ઞાનને પોપટીયું જ્ઞાન કહેવામાં આવે છે. આવા માણસોથી સાંભળનારો કંટાળી જાય ત્યાં સુંધી થાક્યા વગર પોતાની વાતને દોહરાવતા જ રહે છે. પોતે પામ્યા વગર અન્યને પમાડવાનો પ્રયત્ન કરનાર આ પામર પ્રચારકો આનુવંશિક સમાજ માટે માથાના દુખાવા સમાન બની રહે છે. પરંતુ તેમનો સત્સંગ સાચો હોય તો અવશ્ય તેમને આ અવસ્થામાંથી આગળ લઇ જાય છે.... 

વાછરડો જેમ ખાધાં પછી વાગોળે છે તેમ સાચા સત્સંગીઓ સાંભળેલી વાતો પર મનન કરે છે. મનનથી એમના મનમાં નવો પ્રકાશ પેદા થાય છે. સમજદારી માણસને સુજ્ઞ, સાલસ અને સ્વસ્થ બનાવે છે. આવા સત્સંગીઓ માત્ર સુકપાઠ કરનારા રહેતાં નથી. સમજદારી એમના જીવનમાં સારાસાર વિવેક પ્રગટાવે છે. શાસ્ત્રોના રસાસ્વાદને જાણી અને માણી શકે છે. વિકસિત બુદ્ધિનાં આ લોકો અનાગ્રહી બની જાય છે. સાચો સત્સંગ માનવબુદ્ધિની જડતાને દૂર કરે છે.... 

વાછરડાથી આગળની ભૂમિકા છે રાજકુંવરની. વાછરડાની ભૂમિકામાં સમજદારીનું સ્વાસ્થ્ય છે તો રાજકુમારની ભૂમિકામાં આનંદની અનુભૂતિ છે. શ્રવણ, મનન અને નિદિધ્યાસન ઉત્તરોત્તર ચડતી ભૂમિકા છે. કાકીડા અને પોપટની કક્ષા શ્રવણની ભૂમિકાથી આગળ વધતી નથી. વાછરડાની ભૂમિકા મનની કક્ષાએ પહોંચે છે. જયારે રાજકુમારની અવસ્થા અનુભૂતિની કક્ષાને આંબી લે છે.... 

શ્રવણ અને મનન કરતાં નિદિધ્યાસનની કક્ષા ઘણી ઉંચી છે. શ્રવણમાં શબ્દોનો સ્પર્શ છે. મનનમાં અર્થનો પ્રકાશ છે, જયારે નિદિધ્યાસન જીવનને સાર્થક અને સભર બનાવે છે. હું રાજકુમાર છું, ભગવાનનો પુત્ર છું, અંશ છું 

( *અમૃતસ્ય પુત્રા:* ) એવી અનુભૂતિ એ વિકાસની ચરમસીમા છે.... 

આપણે પણ માત્ર વાંચીએ નહીં પણ ઉર્ધ્વગતિ કરવાની છે માટે મનન, ચિંતન કરીએ અને આગળની ઉચ્ચ ભૂમિકા માટે નમ્ર પ્રયાસ કરીએ એવી અપેક્ષા... !!!

                                 ક્રમશઃ

બાગમાં ફરવા ગયાં'તા કે નિધિબેન લપસી પડ્યા! બાગની મુલાકાત, કન્યા શાળા નં.28, બાકરોલ આણંદ.

           મેડમ !!  ક્યારેબાગમાંજવાનુંછે ?

        આજે તો સવારથી જ બાળકો બાગમાં જવાનાં મૂડમાં હતાં. આખો દિવસ પૂછ પૂછ કર્યાં કરે. મેડમ , કેટલા વાગે જવાનું છે ? ચાલોને જલ્દી જઇએ ? 

      ચાલો બાળકો ! હારબંધ ગોઠવાઈ જાઓ. 

 એકસાથે બઘું જ ટોળું બહાર! લાઈન ક્યાં?? અહીં તો આજે ધક્કા મુક્કી જ તો !!! 

          સુમિત્રાબેન, મનીષાબેન, રીટાબેન, સંગીતાબેન અને જાગૃતિબેન બાળકોને ગોઠવી અને બાગમાં જવાની લાઈન ગોઠવી દીધી. બાળકો બે બે ના ગ્રુપમાં હાથ પકડીને ગીતો ગાતાં ગાતાં દોડતાં દોડતાં ઉપાડી અમારી છૂક છૂક ગાડી !!!

       બાળકોને બાગમાં જવાની ખૂબ મજા આવી. ત્યાં જઇને બાળકો ખૂબ રમ્યા. શિક્ષકો પણ ખૂબ રમ્યાં. સરસ ખુલ્લા મેદાનમાં બાળકોને રમવાની મજા પડી ગઈ. મન મૂકીને રમ્યાં. ત્યાં ઍક સુંદર મજાની ગણપતિ દાદાની મૂર્તિ પણ હતી. બાળકોએ ત્યાં દર્શન કર્યા.

      આ રીતે બાળકોને બાગમાં રમવાની મજા આવી. બાળકોને શાળામાં લઇને આવ્યા અને નાસ્તો પાણી આપ્યાં.

ના મેડમ , હું નહીં આવું! 😢 સરકારી દવાખાનું મુલાકાત: શાળા નં. 28, કન્યા શાળા બાકરોલ આણંદ.

    દવાખાનાનું નામસાંભળતાજ જીયા જોરજોરથી રડવા 😥 લાગી. ના મેડમ મારે ઇન્જેક્શનનથીમુકાવવું !!!!

      દીકરીઓને સમજાવ્યા કે બેટા આપણે દવાખાને મુલાકાત લેવા જવાનું છે. 

    બાળકોને હારબંધ લઈ ગયા બાદ વારાફરથી લઈ ગયાં. કેસ ક્યાં કઢાવવાનો, waiting રૂમ, ડોક્ટરની કેબિન તથા દવા લેવા માટેની બારી. બઘું જ બાળકોને બતાવ્યું. 

         ત્યાં ડોક્ટર તથા અન્ય નર્સ બધાંએ બાળકોને ખૂબ જ સારી રીતે સમજ આપી. ડોકટરે બાળકોને કેવી રીતે તંદુરસ્તીનું ધ્યાન રાખવાનું, તેની સમજ આપી. બાળકોએ પણ ડોક્ટરને ઘણાં પ્રશ્નો પૂછ્યા. બધાંને શાંતિથી સમજ આપી. 

        અહીં પણ બધાં જ બાળકોને ચોકલેટ આપી. જ્યારે બાળકો દવાખાને આવ્યા ત્યારે તેઓનો ચહેરો રડમસ હતો પરંતું બહાર નીકળતી વખતે દરેક બાળકના ચહેરા પર આનંદ જણાયો. બાળકોને લઇને શાળાએ ગયાં.

મેડમ, સનાને ચોપડી જોઈએ છે! 📚 " પુસ્તકાલય મુલાકાત: શાળા નં.28, કન્યા શાળા બાકરોલ આણંદ.

        પુસ્તકાલયમુલાકાત : ન.પ્રા.શાળાનં. ૨૮, કન્યા શાળા બાકરોલ, આણંદ.

        અમારી શાળામાંથી ધોરણ : ૧ થી ૫ ના બાળકોને અમે સૌ શિક્ષકો નજીકની સરકારી પુસ્તકાલયની મુલાકાતે લઈ ગયા હતા. બાળકોને અગાઉથી જાણ કરવામાં આવી હતી. આજે બાળકો ખુશ હતાં. એમાંના ઘણા બાળકોએ કદી પણ પુસ્તકાલય જોયું ન હતું. બાળકોને હારબંધ લઈ ગયા. સુમિત્રાબેને તમામ બાળકોને જરુરી સૂચનો આપી દીધાં હતાં. 

બાળકો તો પુસ્તકાલય જોઈને ખુશ ખુશ થઈ ગયા હતા. આટલું મોટું પુસ્તકાલય !! આટલાં બધાં પુસ્તકો !!! બાળકો પુસ્તકાલયની શાંતિ જોઈને પ્રસન્ન થયા. મનની શાંતિ  જણાઈ. 

     ત્યાં પુસ્તકાલયમાં અલગ અલગ વિભાગોનો પરિચય ત્યાંના વ્યવસ્થાપક શ્રીદિનેશભાઈએ આપ્યો. પુસ્તકાલયમાં વાંચન માટે, પેપર માટે, પુસ્તકોની આપ લે માટે, તથા અલગ અલગ મેગેઝિન માટે અલગ અલગ રૂમો હતી. ત્યાં બાળ સાહિત્યો પણ ઘણાં હતાં. બાળકોને ત્યાં બાળ વિભાગમાં ટેબલ ખુરસી પર બેસીને વાંચવાની ખૂબ મઝા આવી.

       પુસ્તકાલય આપ લે વિભાગમાં તમામ પ્રકારના પુસ્તકો જોયાં. જેમાં અંગ્રેજી, હિંદી અને ગુજરાતી ભાષામાં પુસ્તકો હતાં. જેમાં ધાર્મિક પુસ્તકો, અવનવું, નવલકથાઓ, ટુંકીવાર્તાઓ, અને મહાગ્રંથો હતાં. ત્યાં પુસ્તક લેવાં માટે કેવી રીતે પ્રક્રિયા કરવાની હોય છે તે દિનેશભાઈએ સમજાવ્યું.

     અંતે તમામ બાળકોને ત્યાંથી ચોકલેટ આપી અને શાળાએ જવાની લાઈન ગોઠવી દીધી.

   અંતે,,,, અમારી દીકરી સના બોલી, મેડમ જવાનું ? મેડમે હા પાડી. પછી સના તેનાં મિત્રો સાથે ગણગણાટ કરવા લાગી. ટીચરે પૂછયું, શું થયું ? તો રુહી બોલી, "મેડમ સનાને ચોપડી જોઈએ છે." ચોપડી લીધાં વિના સના ત્યાંથી ભારે પગલે ચાલી. બીજે દિવસે મેં સનાને શાળાના પુસ્તકાલય માંથી બાલવાર્તાની ચોપડી અને બાળ પ્રકાશ આપ્યું. સનાના ચહેરા પર આનંદ આનંદ છવાઈ ગયો.

    

        

       

          

નાની મારી વાત : 50, 🇮🇳સ્વાતંત્ર્ય દિન.🇮🇳 આઝાદી કા અમૃત મહોત્સવ.

           મિત્રો, આજે જ્યારે આખો દેશ એકયાબીજી રીતે  આઝાદીના75 વર્ષનીઉજવણી કરે છે ત્યારે મને પણ આપસૌ મિત્રોને જણાવતા આનંદ થાય છે કે... આજનાં દિને આ મારી 75મી રચના છે જેમાં ( 50 બાલવાર્તાઓ અને 25 બાળગીતો)  થયાં છે.

         કિશન દોડતો આવ્યો અને કનૈયાને કહેવા લાગ્યો, " ભાઈ જો ને આ મારો તિરંગો ! મારે કલર કેમ બહાર નીકળી જાય છે? ટીચરે કહયું છે કે કલર બહાર ન નીકળે તે રીતે જ તિરંગો દોરવો. મને તારા જેવા સરસ કલર પૂરતાં શીખવ ને. " 

              કનૈયો પણ સરસ મજાનું ઘર અને તેના ઉપર તિરંગો, ઉપર ખુલ્લુ આકાશ, ઘર પાસે ખુલ્લું ખેતર અને ખેતરમાં ઘણાં બધાં ઝાડ - આવું ચિત્ર દોરતો હતો. કિશન અને કનૈયો બંને ભાઈઓ હતા. કનૈયો મોટો અને કિશન નાનો. કનૈયાએ પોતાનું ચિત્ર પૂરું કરીને કિશનને રંગો પૂરતાં શીખવ્યું. 

       કનૈયાએ સૌ પ્રથમ આખા ચિત્રની બોર્ડર પર કલરો પૂરી દીધા જેથી કરીને દિવાલ જાડી થઈ ગઈ અને કહ્યું હવે અંદર શાંતિથી રંગો ભર. આ રીતે રંગો પૂરતાં સહેજ પણ કલર બહાર ન નીકળ્યા અને ચિત્ર ખૂબ જ સુંદર લાગ્યુ. કિશન ખુશ ખુશ થઈ ગયો. 

       કનૈયો તેના ચિત્રમાં રંગો પૂરતો હતો અને બંને ભાઈઓ વાતો કરતા હતા. કિશન પહેલા ધોરણમાં અભ્યાસ કરતો હતો અને કનૈયો પાંચમા ધોરણમાં. 

         કિશને પૂછયું, " ભાઈ દર વર્ષે આપણી શાળામાં સ્વાતંત્ર્ય દિનની  આટલી બધી તૈયારીઓ થાય છે?  "

         કનૈયાએ કહ્યું દર વર્ષે આગલા દિવસે અમે સ્વતંત્ર દિવસની ઉજવણીની તૈયારીઓ કરીએ છીએ પરંતુ આ વર્ષે આપણા દેશને આઝાદી મળે ૭૫ વર્ષ પૂરાં થયાં છે માટે એની ઉજવણીના ભાગરૂપે આખુ વર્ષ નાના મોટા કાર્યક્રમો યોજાયા હતાં અને આ છેલ્લું અઠવાડિયું આપણી શાળાઓમાં વિવિધ સ્પર્ધાઓનું આયોજન કરવામાં આવ્યું હતું." 

        કિશને પૂછયું, " ભાઈ મને તો આખુ અઠવાડિયું શાળામાં ખૂબ જ મજા પડી. મને આપણા દેશની આઝાદીની વાતો કરને? ગઈકાલે અમારા ટીચરે અમને થોડી વાતો કરી હતી. થોડી વધારે વાતો કરને ! અમને અમારા ટીચરે સ્વાતંત્ર્ય દિન વિષે લખવાનું પણ કહ્યું છે." 

       જો સાંભળ, કનૈયાએ વાત શરૂ કરી.

       " ભારત દેશના સ્વતંત્રતા દિવસ તરીકે ૧૫મી ઓગસ્ટના દિવસને ઉજવવામાં આવે છે. ઇ.સ. ૧૯૪૭નાં વર્ષમાં આ દિવસે અંગ્રેજોની ગુલામીમાંથી ભારત દેશ આઝાદ થયો હતો, આથી આઝાદીની લડતમાં સફળતા મળી અને સ્વતંત્રતા હાંસલ કરી તેની ખુશીમાં દર વર્ષે સ્વતંત્રતા દિવસ ઉજવવામાં આવે છે. આ દિવસને ભારતભરમાં રાષ્ટ્રીય તહેવાર તરીકે જાહેર કરવામાં આવેલો છે. દેશનાં તમામ કાર્યાલયોમાં આ દિવસે જાહેર રજા આપવામાં આવે છે. આખા દેશમાં સ્થાનિક સ્વરાજની સંસ્થાઓ (રાજ્ય સરકારો, જિલ્લા, તાલુકા અને ગ્રામ પંચાયતો) દ્વારા ધ્વજ વંદનના કાર્યક્રમોનું આયોજન કરવામાં આવે છે. મુખ્ય સમારંભ નવી દિલ્હીમાં ઉજવવામાં આવે છે જેમાં ભારતના વડાપ્રધાન લાલ કિલ્લા પરથી તિરંગો ફરકાવે છે અને પ્રજાજોગ સંદેશ આપે છે, જેનું ટેલિવિઝન પર જીવંત પ્રસારણ કરવામાં આવે છે. આ સંદેશામાં તેઓ સરકારની પાછલા વર્ષની સિદ્ધિઓ વર્ણવે છે, મહત્ત્વનાં મુદ્દાઓ જણાવે છે અને વધુ પ્રગતિ તથા વિકાસ માટે દેશને પડકાર કરે છે. વડા પ્રધાન આઝાદીની ચળવળનાં નેતાઓને શહિદોને શ્રદ્ધાંજલિ આપે છે અને સ્વાતંત્ર્ય સેનાનિઓને યાદ કરે છે. ભારતની સાંસ્કૃતિક વિવિધતાનું પ્રદર્શન, વિજ્ઞાન અને ટેક્નોલોજી ક્ષેત્રે દેશે કરેલી પ્રગતિ વિગેરેની ઝાંખી, ભારતની શસ્ત્ર તાકાતનું નિદર્શન અને દેશના સુરક્ષા દળોની પરેડ આ ઉજવણીનું અભિન્ન અંગ છે. 

      અને આ રીતે આ વર્ષે ૧૫ ઓગષ્ટ ૨૦૨૨માં આપણાં દેશને આઝાદી મળ્યે ૭૫ વર્ષ પૂરાં થયાં. જેને ' આઝાદી કા અમૃત મહોત્સવ ' નામથી આપણે સૌ ઊજવણી કરીએ છીએ. આ વર્ષે આપણાં વડાપ્રધાન માનનીય શ્રી નરેન્દ્ર મોદી સાહેબ દિલ્હીમાં લાલ કિલ્લા પર તિરંગો ફરકાવશે. 

       આઝાદી કા અમૃત મહોત્સવ નિમિત્તે આ વર્ષે 'હર ઘર તિરંગા ' નું સૂત્ર આપવામા આવ્યું છે માટે સમગ્ર દેશમાં ૧૩ થી ૧૫ ઓગસ્ટ દરેેકેદરેક ઘર પર તિરંગો ફરકશે. અને માટે જ આખા દેશમાં ખૂબ જ ધામધૂમથી આજનો દિવસ ઉજવાશે." 

      કિશન આ બધી વાતો સાંભળી ખુશ ખુશ થઈ ગયો અને કહેવા લાગ્યો, " આપણો આખો દેશ તિરંગાથી કેટલો સરસ દેખાશે ! આપણે છેક ઉપર આકાશ માંથી જોઈએ તો કેવી મઝા પડે! "

      બંને ભાઈઓ આઝાદી કા અમૃત મહોત્સવ ઉજવણી માટે ખૂબ જ આતુર અને ઉત્સાહિત હતાં. દાદાજીએ કહેલી, શાળામાં ટીચરે કહેલી અને મમ્મી પપ્પાએ કહેલી બધી જ વાતો કનૈયાએ કિશનને કહી. બંનેએ ખૂબ વાતો કરી અને જશોદા બહેને ( કિશન - કનૈયાની મમ્મી એ ) જમવા માટે બૂમ પાડી. બંને ભાઈઓ જમવા દોડી ગયા. 

                   જય હિંદ - જય ભારત

                    ભારત માતા કી જય

                           વંદે માતરમ્.

                                                    જાગૃતિ પંડ્યા,

                                                              આણંદ.

        

નાની મારી વાત : ૪૬ / મહોરમનો મહિમા.

    નાની મારી વાત : ૪૬  / મહોરમનો મહિમા.

               રોનક ક્યારનોય તેનાં મિત્રોની રાહ જોઈને બેઠો છે. થોડીવાર પછી મિતુલ આવ્યો. બંન્ને વાતો કરતા હતા અને આબન, હૈદર, બાસિમ અને ફાખિર આવે પછી ક્રિકેટ રમવાનું નક્કી કર્યું. રોનક અને મિતુલ નવાં બનેલાં રાષ્ટ્રપતિ શ્રીમતિ દ્રૌપદી મૂરમુ વિષે વાતો કરતા હતા. એમાં કલાક જેટલો સમય પસાર થઈ ગયો. અચાનક રોનકની નજર ઘડિયાળ ઉપર પડી. અરે મિતુલ, છ વાગવા આવ્યા ને ? હજુ સુધી આબન, હૈદર, બાસિમ અને ફાખિર કેમ આવ્યા નથી ? વિચારવા લાગ્યા. મિતુલ બોલ્યો ચાલ આપણે બધાને ઘરે જઈને બોલાવી લાવીએ. રોનક અને મિતુલ ચાલવા લાગ્યા. બહાર રોડ ઉપર પહોંચ્યા ત્યાં જ તાજીયા નીકળેલા જોયા. તજીયાને સુંદર રીતે શણગારેલા હતાં. આગળ પાછળ બધાં લોકો ખૂબ જ જુસ્સાથી છાતી પિટતા અને તલવાર તથા બ્લેડ વતી પોતાનાં શરીર પર મારતાં હતાં. રોનક અને મિતુલ તો ત્યાં જ અટકી ગયા. બંનેને આ બધી નવાઈ લાગી. થોડી જ વારમાં તેમનાં મિત્રો પણ દેખાયા. રોનક અને મિતુલ આબન અને હૈદર પાસે ગયાં. પાછળ થી બાસિમ અને ફાખિરે દોડતાં આવીને રોનક અને મિતુલને પીઠ પર જોરથી ધબ્બો મારી આવકાર્યા. બધાં મિત્રો એકબીજાને મળીને ખુશ ખુશ થઈ ગયા.

       મિતુલે આબનને પૂછયું, " આબન આ તમારો કયો તહેવાર કહેવાય ? આ તહેવારનું શું નામ અને શું મહત્ત્વ છે ? આ તાજીયાનું ઝુલુસ  કેમ કાઢવામાં આવ્યું છે ? અમને જણાવને ?"  આબન કહે, " આ તહેવારનું નામ મહોરમ છે." આ તહેવાર વિષે તને મારાથી પણ વધારે સારી માહિતી હૈદર આપશે. કારણકે હૈદરના દાદા તેને બધાં જ તહેવારોની સરસ મજાની વાતો અને તેનું મહત્ત્વ સમજાવે છે તો મહોરમ વિષે હૈદર સમજ આપશે."બધાં મિત્રો તાજિયામાં જોડાયા. ચાલતાં ચાલતાં વાતો કરતાં ચાલ્યાં જાય છે.

     હૈદરે  મહોરમનું મહત્ત્વ સમજાવતાં કહ્યું, " સાંભળો મિત્રો મારા દાદાએ મને જે વાત કરી છે તે હું તમને કહું છું." 

      મોહરમ ઈસ્લામી વર્ષનો પ્રથમ મહિનો છે જે ચંદ્રના હિસાબથી ચાલે છે. ઈસ્લામી વર્ષનો આ મહિનો દુનિયાભરના મુસ્લિમો માટે ઐતિહાસિક રૂપે ખૂબ મહત્વપૂર્ણ છે.આજથી લગભગ 1400 વર્ષ પહેલાની વાત છે સન 61 હિઝરીના મોહરમનો મહિનો હતો.. જ્યારે મોહમ્મદ સ.અ.વ ના દૌહિત્ર (નવાસા) ઈમામ હુસૈનને તેમના 72 સાથીયો સાથે ખૂબ જ નિર્દયતાપૂર્વક કર્બલા ઈરાકના બયાબાનમાં જુલમી યજીદી ફૌજે શહીદ કર્યા હતા. 

ઈમામ હુસૈનની શહાદતની યાદમાં મોહરમ મનાવવામાં આવે છે. આ કોઈ તહેવાર નથી પણ માતમ(શોક)નો દિવસ છે.

   

     દેશભરમાં મુસ્લિમ મોહરમ ઈસ્લામ ધર્મના નવા વર્ષની શરૂઆત છે પરંતુ સાથે સાથે તેના 10માં દિવસે હજરત ઈમામ હુસૈનની યાદમાં મુસ્લિમો માતમ મનાવે છે. 10માં મોહરમના દિવસે જ ઈસ્લામની રક્ષા માટે હજરત ઈમામ હુસૈને પોતાના પ્રાણનો ત્યાગ કર્યો હતો. 

    ઈસ્લામિક માન્યતાઓ મુજબ ઈરાકમાં યદીઝ નામનો એક ક્રુર વ્યક્તિ રહેતો હતો. જે માણસાઈનો દુશ્મન હતો. કહેવાય છે કે યદીઝ પોતાની જાતને શહેનશાહ માનતો હતો અને ખુદા પર વિશ્વાસ કરતો નહતો. તેની ઈચ્છા હતી કે હજરત ઈમામ હુસૈન તેના જૂથમાં સામેલ થઈ જાય. પરંતુ તેમને એ જરાય મંજૂર નહતું. ત્યારબાદ યદીઝના ફેલાઈ રહેલા પ્રકોપને રોકવા માટે હજરત સાહેબે તેના વિરુદ્ધ યુદ્ધ છેડી નાખ્યું. પેગંબર એ ઈસ્લામ હજરત મોહમ્મદના પૌત્ર હજરત ઈમામ હુસૈનને કરબલામાં પરિવાર અને તમામ અઝીઝ મિત્રો સાથે શહીદ કરી નાખ્યાં. 

મોહરમ માતમ મનાવવાનો અને ધર્મની રક્ષા કરનારા હજરત ઈમામની યાદમાં મનાવવામાં આવતો તહેવાર છે. મોહરમના મહિનામાં મુસ્લિમ સમુદાયના લોકો આ મહિનામાં તે લગ્ન પણ નથી કરતા અને બીજી બધી ખુશી નાં તેહવાર અને બધી ખુશી ત્યાગ કરી દે છે.અને કાળા કપડાં પહેરીને મજલીસ માતમ ગીરિયા કરી ને શોક મનાવે છે.

મોહરમના દિવસે તાજીયા કાઢવાનું વિશેષ મહત્વ હોય છે. તજિયાને ખૂબ જ સુંદર રીતે શણગારવામાં આવે છે.

               

     રોનક અને મિતુલ મહોરમનું મહત્ત્વ સાંભળી ખુશ થયાં સાથે સાથે દુઃખી પણ.  થોડી ઘણી વાતો અને આગલા દિવસનો ક્રિકેટ રમવાનો પ્લાન બનાવી  સૌ મિત્રો છૂટા પડ્યાં. જતાં જતાં ફાખિરે રોનક અને મિતુલનો આભાર માન્યો. રોનક કહે મિત્ર એમાં શેનો આભાર! આપણે સૌ એક જ છીએ. તમે લોકો પણ અમારાં તહેવારોની ઉજવણીમાં અમારી સાથે જોડાઓ છો ને!  આપણો સૌનો એક જ ધર્મ અને તે છે માનવ ધર્મ. આપણે બધાં એક જ પિતાના સંતાનો છીએ. આપણો દેશ બિનસાંપ્રદાયિક છે. બધાં જ ધર્મો એક સમાન. દરેકે દરેક ધર્મનું માન રાખીને રહેવું જોઈએ. 

      

         આજે રોનકે અને મિતુલે કંઇક નવું જાણ્યાનો આનંદ હતો. સૌ મિત્રો એકબીજાને ' શુભરાત્રી ' કહી છૂટા પડ્યાં.

            

                              જાગૃતિ પંડ્યા,

                                     આણંદ.